Fajny taki. Bezstresowy, radosny, bez zbędnych pierdów i udziwnień.

W sam raz na te bure dni.

Daso – Meine.

Donnacha Costello zrobił rzecz piekną. Zebrał kilka kawałków ze swojej słynnej winylowej Colorseries i wydał na cd! + 2 unrelejsdy. To kawał świetnej tanzmuzyki inspirowanej dokonaniami herosów detroit techno, berlińskich dubów i wczesnego, aphexowego IDMu. A tu reprezentatywna zajawka całego wydawnictwa – ekscytujący miks Ryana Elliotta zawierający wszystkie nagrania serii. Endżoj.

Ostatnio w dubstepie spory ruch. Pierwszy sygnał dał Pinch wydając swój debiutancki album.

To jeden z prowodyrów dubstepowego szaleństwa, autor jednego z klasyków gatunku – Qawwali (na płycie jako Brighter Day), świetny kawałek łączący minimalizm formy z indyjską wibracją.

Underwater Dancehall składa się z dwóch płyt: wokalnej i instrumentalnej. Ciekawa taktyka, daje możliwość słuchania bez wokaliz, które (niestety) w kilku przypadkach brzmią troche drętwo. Za to na instrumentalnej jest już ok, zaśpiewy nie przeszkadzają, słychać wyraźnie całą paletę zagrań Pincha i dochodzi się do wniosku że płyta daje radę.

Oneiric zasiał spore spustoszenie w mojej głowie dlatego ucieszyłem się, że Boxcutter wydał nowy album…

…i kurcze chyba nie o to chodziło. Ale i tak nie jest źle mimo że Boxcutter (swoją drogą fajna ksywa) nie tnie jak wcześniej – brak tu jakiegoś kopa w jaja, czegoś jak Tauhid czy Brood z pierwszej płyty (Kaleid jest chyba tego najbliżej). Ponadto eksperymenty z house’owym bitem powinien odstawić – nie czuje się w tym najlepiej. Minusy nie przesłaniają jednak plusów; Glyphic, J Dub i wspomniany Kaleid brzmią kurewsko dobrze. Warto.

Aaaaaaa, Burial. Nie było ostatnio drugiej takiej płyty, która wywołałaby masową erekcję u wszystkich zwolenników ogólnie pojętej elektroniki. Bez dwóch zdań to bardzo dobry album, pełen emocji i szczerości. Początkowo ociupinkę odstręczała mnie mnogośc sampli wokalnych…ech czepiałem się, nie ma z tym żadnego problemu, niektóre są wpasowane w sposób wręcz mistrzowski. W ogóle Untrue, w porównaniu z debiutem, jest bardziej “straight forward”, troche z tej melancholii ubyło i uważam to za dobrą rzecz. Raver to jeden z piękniejszych deephousowych numerów jakie dane mi było słyszeć. Będę często wracał.

Aha i jeszcze jedno: czy sampel wokalny z Untitled nie pochodzi przypadkiem z Inland Empire?

Na deserek Peverelist z nową epką dla Punch Drunk. Już nie tak dobrze jak The Grind, który na dobre pogodził technicznych z dubstepowcami ale i tak wypaz.

no cześć. to będzie blog o tematyce muzycznej i około. postaram się, by każdy wpis inkrustowany był błyszczącą mp3-ką. howgh!